La Famìgghie

Ci-è bbèlle la famìgghie
U u-attàne, la mamme e le fìgghie.
La cose cchiù bbèlle ca ha ffatte Gesù
Dimme, nge stà nu bbène de cchiù?

La mamme iè ccom’ a la Madònne,
Prèghe p’u fìgghie finghe ca dorme.
Te stà sèmbe vecìn’a cchiànge cu core
Pure ca tu nge dà delòre.

La mamme iè ttutte u munne
GGìre e ggìre, te stà sèmb’attùrne.
La mamme iè nu tresòre
Ca ce u strusce no nge stà valòre.

Ma…Tu, Pìinze sènza la mamme,
Sop’a la tèrre ci-è ca te manne?
Vìte la lune, le stèlle, u sole
Te dà la vite, te dà u-amòre.

Madònne iè la mamme e Crìste u u-attàne
Fatìghene na vite pe ffatte crestiàne.


Giovanni Lotito
(Poesia gentilmente concessa dall’autore, 1990)