Sanda Necòle mì

Sanda Necòle mì, Sanda Necòle,
Ca le meràggue fasce assà assà,
Fammìlle Tu na gràzzie, iùna sole,
Ca pò…na lamb’a TTè t’àgghi-appeccià!

Tu sa c’avònne tutte scemunìte,
L’attànnere, le mammre e le fìgghie
Pe ffà piacère sul’a le Partìte,
E ppe levà la règghie a la famìgghie.

Sanda Necòle mì, Sanda Necòle,
Fangìlle na lezziòne asseduàte,
Mitte u cervìidde n-gape a ccì nge vole,
Mò, ca se stonn’accìte frat’e frate.

Nessciùne se n’avvèrte de le sbàglie
E de le percuarì ca stonn’a ffà:
De cusse passe chèssa povre Itàglie
CChiù mbrìm’abbàssce o fuèsse honn’a scettà.

Ce TTu la puète spènne na paròle,
Dengìuue iìnd’a la rècchie a le fetìinde; (Dengìuue = Diglielo)
La vòscia bbona To, Sanda Necòle,
Non grète ca se pote spèrd’o vìinde.

Vito Barracano
(Libro: Do chiòsche du Serìne, Edizione Apicella, Molfetta (BA), 1969)